آرزو بدری زنی ساده و مهربان از مازندران بود که تمام زندگی‌اش را وقف خانواده‌اش کرده بود. او عاشق طبیعت سرسبز مازندران بود و اغلب با خانواده به کوه و دریا می‌رفت. آرزو معلم پیش‌دبستانی بود و کودکان محله او را "خاله آرزو" صدا می‌زدند. او هیچگاه فعال سیاسی نبود، فقط می‌خواست در آرامش زندگی کند. اما در تیر ۱۴۰۳، یک توقف عادی پلیسی زندگی او را برای همیشه تغییر داد.